ADIM
Not defterine yanlış yazmış adımı
öğretmenim.
"bir harf eksik" dedim.
Dedi: "Farkında değilim.
Boş ver, öyle kalsın,
zaten derdi çok bu dünyanın."
Sınıfımı geçtim ama
şimdi sevinen ben değilim,
bir harf eksiğim...
“İşte,
/ o zeytinin masalıydı / avucuna bıraktığım bu kolye”
diyor Yener, ‘Zeytin’ adlı şiirinde. Oysa avucuma bakıyorum, şairin
bıraktığı bir zeytin tanesi değil, koskoca bir yaşam...
Yaşamın minicik ayrıntılarını
görebilen ve her canlının, her
nesnenin öyküsüne duyarlı yüreğiyle köprü kurabilen bir yazar,
Mavisel Yener. Yüreğinde biriktirdiği bu öyküleri çocuklarla
paylaşabilmek için edebiyatın öykü, roman, şiir, oyun gibi çeşitli
olanaklarını ustaca kullanan Yener, bu kez şiirlerini rüzgâra bırakıyor
birer birer, çocuklara ulaşsın diye...
“Dokundum ellerimle / gördüm
yüreğimle. / Unutmam artık hiçbirini / rüzgârı bile çizebilirim size...”
Ve gerçekten çiziyor da Yener... Yalnız o mu? Şiirleri okuyan gözler de
görecektir artık bundan böyle, görmeyi unuttuklarını...
Sorulmamış sorular üşüşecek
belleklere, ve durmadan kendi sorularımızı üreteceğiz biz:
“Çocuk diyorlar, şiir diyorlar
Çocuk nedir?
Şiir nedir?”
Bir gün sorulmamış soru
kalmayana dek... - Aytül
AKAL
